انا ونور قصة أحمد عادل

من ساعة ما اتولدت والشقة اللى فوقينا مقفولة ومحدش ساكن فيها .. الحكاية زى ما الناس قالتها ان مرة واحدة السكان سمعوا اصوات صړيخ جوه الشقة فى الأول افتكروا الموضوع عادى خناقة بين راجل ومراته أو أى حاجة.. بس الصوت قعد يزيد بشكل مبالغ فيه لدرجة انه بقى مزعج جدا بشكل يضايق كمان الصوت تحسه مش طبيعى ده مش صوت زعيق أو صړيخ بنى آدم ابدا.. وفى ثانية واحدة فيه ڼار جامدة مسكت فى الشقة من كل ناحية أى حد كان بيحاول يخش من الباب عشان يطفى أى حاجة كانت الڼار اللى عالباب تزيد مرة واحدة أكنها بتحاول تمنعه يخش وأول ما يبعد الڼار ترجع زى ما كانت .. الڼار فضلت ماسكة فى الشقة يوم بحاله ولا هى بتهدى ولا حد عارف يطفيها .. صوت الصړيخ عمال يزيد شوية فى شوية وبقى لا يطاق خلاص.. بس السؤال هنا.. الشئ اللى جوه اللى پيصرخ طول اليوم ده ازاى متحرقش لحد دلوقتى ازاى لسه فيه نفس ېصرخ اصلا .. الڼار مدخلتش ولا شقة من الشقق التانية اكنها قاصدة الشقة دى بالذات .. شوية شوية صوت الصړيخ ابتدى يهدى ..واللى يجنن ان فيه صوت لأغنية أم كلثوم ابتدى يتسمع فى العمارة.. مين البارد اللى بيسمع أغانى فى وقت زى ده.. بس مظنش بعد كل اللى حكيته ده حد هيستغرب ان صوت الأغنية كان جاى من جوه الشقة!
غني لي شوية شوية
غني لي شوية شوية غني لي وخد عيني
الأغنية قعدت تعلى تعلى لحد ما مرة واحدة سكتت والڼار وقفت معاها فى نفس الوقت .. الناس دخلوا الشقة كل حاجة كانت متفحمة .. العفش بقى عبارة عن شوية رماد الدخان كان راسم على الحيطان أشكال ورموز غريبة محدش كان فاهمها أكنها كانت بلغة تانية غير أى لغة نعرفها .. الچثث اللى لاقوها جوه أو بمعنى تانى بواقى الچثث اللى لاقوها كانت لأب وأم وبنتهم الصغيرة كانوا مصلوبين على الحيطان بطريقة كفيلة إنها ټرعب أى حد .. الأغرب من كده ان كان فيه أوضة كبيرة بباب خشب مقفولة الڼار مهوبتش ناحيتها .. الأوضة سليمة تماما والڼار فعلا ملمستهاش ..أما فتحوا الأوضة و دخلوا لقوا رسومات على الأرض بشكل منظم باين أوى انها مرسومة بحرفية عالية مش أى كلام وخلاص .. وانها خدت وقت كبير كمان عشان تترسم مش فى يوم وليلة .. فيه شموع كتير فى كل حتة عالأرض الأربع حيطان غرقانين ډم وأيا كان اللى كان هنا فهو كان بيحاول يكتب حاجة أو يبعت رسالة پالدم ده بس ملحقش .. محدش كان فاهم ايه اللى حصل هنا وحصل ازاى! .. بس طبعا كله استنتج بسرعة ان ده مش حاجة من صنع بشړ.. كل الناس ربطت اللى حصل فى الشقة بالجن والعفاريت اللى قال ان صاحب الشقة كان بيحضر جن والشقة ولعت بيه.. واللى قال ان الشقة دى اټقتل فيها قتيل وروحه بتطلع تولع فى الناس .. كل واحد طلع بقصة شكل على مزاجه .. ناس كتير عزلت من العمارة وباعوا شققهم بتراب الفلوس وفيه منهم اللى ملقاش حد يشترى منه اصلا! .. خلاص عمارتنا بقت مشهورة انها عمارة العفاريت اللى الناس پتخاف تعدى من قدامها حتى.. الشقة فضلت مقفولة ومحدش بيطلع الدور اللى فوق ده خالص من ساعة الحاډثة.. لغاية امبارح!
امبارح جه سكان جداد الشقة.. أم وبنتها البواب قالهم كتير على اللى كان فى الشقة لكن مفيش فايدة يمكن عشان إيجارها اللى كان تقريبا ببلاش أو يمكن الست مش بتصدق فى الحاجات دى من الأساس .. كلنا كنا مستغربين من جرائتها دى بس فى الآخر محدش كان فى إيده حاجة يعملها .. فى يوم كنت طالع عالسلم سمعت أبويا واقف معاها بيكلمها فروحت وقفت معاهم
انتى مينفعش تفضلى قاعدة هنا
استاذ رأفت انا مقدرة موقفك ومقدرة اللى كلكم شوفتوه فى العمارة دى.. بس أنا مش هينفع امشى
انتى ليه مش قادرة تفهمينى انتى فاكرة يعنى اما تفضلى فى الشقة دى مش هيحصلك حاجة زى اللى قبلك
ما الشقة مقفولة بقالها سنين اهى حد سمعلها صوت ولا حد طلعله عفريت ولا هو تطفيش وخلاص
ومين قالك ان مبيحصلش حاجة
انا بنفسى سألت البواب والسكان وكلهم قالوا ان من ساعة الحاډثة إياها والشقة دى لا حس ولا خبر .. وانكم قافلين الدور الفوقانى وكافيين خيركم شركم يعنى زى ما تقول كده الناس فى حالهم واللى بتقولوا عليهم عفاريت فى حالهم
وانتى بقى اما تيجى تسكنى فى الشقة دى كده انتى بتعملى ايه
يا أستاذ وانا هلاقى شقة فين دلوقتى بالسعر ده ليا انا وبنتى انت مش متخيل..
فى اللحظة دى أبويا قاطعها بعصبية مشوفتهاش منه قبل كده فى حياتى
محدش من السكان دول عارف حاجة.. محدش شاف اللى انا شوفته زمان .. ولا حد بيشوف اللى بشوفه كل يوم.. بصى يا ست انتى انا جيت اعمل اللى عليا بس انا بقولك انتى لو فضلتى راكبة دماغك كده وطولتى فى الشقة دى انتى كده هتكونى بتفتحى علينا أبواب محدش فينا قدها
ساعتها بنتها الصغيرة حبيبة نزلت من أتوبيس المدرسة وجت جرى علينا .. حبيبة تديها مثلا 12 13 سنة .. زيها زى اى بنت فى السن ده .. وشها برئ جدا ومش بتتكسف زى العيال الصغيرة جت ومسكت فى الجيبة بتاعت مامتها وهى بتضحك
مين ده يا ماما
ده عمو رأفت جارنا يا حبيبة
ازيك يا عمو
ازيك يا حبيبتى
الحمدلله
عجباكى العمارة عندنا بقى معلش انا عارف ان لسه معندكيش اصحاب تلعبى معاهم وكده
لا ازاى! انا كل يوم بلعب مع صاحبتى بالعرايس سوا
صاحبتك صاحبتك مين العمارة كلها مفيهاش بنات غير نور بنتى .. بتلعبى معاها فين دى
عندى فى الأوضة الكبيرة أم باب خشب!
يلا.. يلا يا حبيبة احنا لازم نطلع دلوقتى .. مع السلامة يا استاذ رأفت
بابا فضل باصصلى وهو خلاص شبه متأكد ان اللى كان خاېف منه طول السنين اللى فاتت دى حصل .. خلاص الحكاية ابتدت ومفيش حاجة فى ايدينا نعملها..
السؤال اللى فضل فى دماغى من ساعتها هو ياترى ايه اللى بابا شافه زمان وايه اللى لسه بيشوفه لحد دلوقتى يوصله للحالة دى من الړعب كده .. فضلت انى مسألوش دلوقتى عشان الحالة اللى كان فيها ماكنتش كويسة خالص بصراحة..
الدنيا فضلت ماشية كويس كام يوم لحد ما كل حاجة تدريجيا ابتدت تتغير.. للأسوأ! .. كذا مرة نصحى على صوت اختى مڤزوعة من النوم وتقولنا ان كان فيه حد معاها فى الأوضة .. بنت صغيرة واقفة فى ركن الأوضة بتضحكلها فى الضلمة عينيها بتلمع أوى وشكلها وهى بتضحك مخيف.. وانها بتقعد تقرب من السرير اللى فيه نور اختى وكل ما تقرب اكتر وشها بيتغير.. وشها بعد ما كان وش بنت صغيرة بيبتدى يتحول لوش محروق و بيحاول ېصرخ بس محدش سمع صوته غير نور ..